Στα δεδομένα έχουμε και λέμε: Όπου Χ = χρόνος, έστω Χ = άπειρος,
άπειρη = εγώ => άνεργη κι επειδή από την ισότητα (Χ = εγώ) προκύπτει ότι είμαι ξεγραμμένη, προτίμησα να εκμεταλλευτώ τον άπλετο χρόνο που έχω στη διάθεση μου. Τίνι τρόπω; Έπρεπε να κάνω κάτι που να μ' αρέσει και να πιστεύω ότι το κάνω καλά, για να το παρατήσω όσο το δυνατόν αργότερα (να σημειωθεί επίσης στα δεδομένα ότι πάντα σταματάω ό,τι κι αν έχω ξεκινήσει). Μ' αρέσει λοιπόν να γράφω ό,τι σκέφτομαι ή ό,τι θέλω να πω και δεν τολμώ. Κάπως έτσι κατέληξα σ' ένα οnline ημερολόγιο, γιατί ο ρομαντισμός του τετραδίου με το λουκετάκι πέθανε. Α και γιατί ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι του κατέβει και να το δημοσιεύει. Ε και γιατί σήμερα βγήκαν κάτι εξετάσεις της γιαγιάς μου και δεν έχει τίποτα θανατερό ΕΥΤΥΧΩΣ. Στην ιδέα και μόνο τα 'χασε όλο το φάμιλι, και σκέφτηκα ότι δε θέλω να πεθάνω χωρίς να 'χω αφήσει αράδες με σοφά και μη λόγια μου. Πέρασαν από το μυαλό μου και τα videάκια στο youtube, γιατί τα παρακολουθώ και πολύ θα μου άρεσε να μου έστελναν και κανένα τσάμπα καλλυντικό, αλλά δεν τα πάω καλά με το φακό εγώ. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι θα γράφω εδώ τη γνώμη μου για τα πάντα που αγοράζω, βλέπω, δοκιμάζω κλπ, θα ανεβάζω καμια φώτο δική μου, του γάτου μου του Τουλούζ (μετά στείρωσης εποχή), ή τελοσπάντων διάφορα που με ξετρελαίνουν καθημερινώς, μπας και κάποιος φιλοτιμηθεί να μου τα αγοράσει/χαρίσει. Αυτή την περίοδο θέλω πολύ έναν ραδιοφωνικό σταθμό! Αγοράστε μου μια συχνότητα κι εγώ θα σας αφιερώνω όσα τραγούδια θέλετε- ελληνικά δεν παίζω (ίσως λίγο Σάκη μόνο, ή Καίτη, τα παλιά)! Επίσης θέλω ένα ζευγάρι Vans! Αυτά εδώ να:
Με τον καιρό θα δικαιολογηθεί και η λατρεία μου για τα παπούτσια, και για το μπορντώ, αλλά και για το τιμημένο, το σκαλωτικό λαχούρι. Για την ώρα έχω παραγγείλει αυτό το υπέροχο, μοναδικό φίδι και αναμένω να αριβάρει και να κοσμίσει το αιγυπτιακό μου, νούμερο 38, πόδι. Αιγυπτιακό γιατί μου έχουν πει ότι όταν τα δάχτυλα σχηματίζουν ευθεία διαγώνια και δεν εξέχει κανένα, λένε ότι είσαι Κλεοπατρικιά. Αν το συνδυάσω με το "Αιγύπτια θεά" που με είχαν πει όταν είχα κάνει όλο το μαλλί κοτσίδι ράστο, διόλου απίθανο!
Μετά από αυτή την κρίση υπερκαταναλωτισμού και αυτοπεποίθησης (συχνή, αλλά δυστυχώς/ευτυχώς προσωρινή) συνεχίζω την ενδοσκόπησή μου γι' αυτή την απόφαση ζωής να ξεκινήσω το Redbrain ('προφανώς' είμαι κοκκινομάλλα). Δίστασα που λέτε λίγο, όταν αναρωτήθηκα ποιον θα αφορούσε να διαβάσει το ημερολόγιό μου, αλλά μετά σκέφτηκα ότι μόλις ξεθαρρέψω κι αρχίσω τα juicy θέματα (από το επόμενο ποστ δηλαδή), με κουτσομπολιά, ψαγμένα μπαράκια, σεξ, εκπτωτικές ευκαιρίες κι άλλα τέτοια ιντριγκαδόρικα, όλο και κάποιος θα βοηθηθεί από τα ίνφοζ μου, όπως τόσοι και τόσοι άλλωστε που γίνονται καλύτεροι πλάι μου (!) Άσε που είναι και ψυχοθεραπευτικό να διαβάζεις την τρέλα σου, αν και εγώ έχω συμφιλιωθεί με τη δική μου... Ή και όχι.
άπειρη = εγώ => άνεργη κι επειδή από την ισότητα (Χ = εγώ) προκύπτει ότι είμαι ξεγραμμένη, προτίμησα να εκμεταλλευτώ τον άπλετο χρόνο που έχω στη διάθεση μου. Τίνι τρόπω; Έπρεπε να κάνω κάτι που να μ' αρέσει και να πιστεύω ότι το κάνω καλά, για να το παρατήσω όσο το δυνατόν αργότερα (να σημειωθεί επίσης στα δεδομένα ότι πάντα σταματάω ό,τι κι αν έχω ξεκινήσει). Μ' αρέσει λοιπόν να γράφω ό,τι σκέφτομαι ή ό,τι θέλω να πω και δεν τολμώ. Κάπως έτσι κατέληξα σ' ένα οnline ημερολόγιο, γιατί ο ρομαντισμός του τετραδίου με το λουκετάκι πέθανε. Α και γιατί ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι του κατέβει και να το δημοσιεύει. Ε και γιατί σήμερα βγήκαν κάτι εξετάσεις της γιαγιάς μου και δεν έχει τίποτα θανατερό ΕΥΤΥΧΩΣ. Στην ιδέα και μόνο τα 'χασε όλο το φάμιλι, και σκέφτηκα ότι δε θέλω να πεθάνω χωρίς να 'χω αφήσει αράδες με σοφά και μη λόγια μου. Πέρασαν από το μυαλό μου και τα videάκια στο youtube, γιατί τα παρακολουθώ και πολύ θα μου άρεσε να μου έστελναν και κανένα τσάμπα καλλυντικό, αλλά δεν τα πάω καλά με το φακό εγώ. Αυτό φυσικά σημαίνει ότι θα γράφω εδώ τη γνώμη μου για τα πάντα που αγοράζω, βλέπω, δοκιμάζω κλπ, θα ανεβάζω καμια φώτο δική μου, του γάτου μου του Τουλούζ (μετά στείρωσης εποχή), ή τελοσπάντων διάφορα που με ξετρελαίνουν καθημερινώς, μπας και κάποιος φιλοτιμηθεί να μου τα αγοράσει/χαρίσει. Αυτή την περίοδο θέλω πολύ έναν ραδιοφωνικό σταθμό! Αγοράστε μου μια συχνότητα κι εγώ θα σας αφιερώνω όσα τραγούδια θέλετε- ελληνικά δεν παίζω (ίσως λίγο Σάκη μόνο, ή Καίτη, τα παλιά)! Επίσης θέλω ένα ζευγάρι Vans! Αυτά εδώ να:
Με τον καιρό θα δικαιολογηθεί και η λατρεία μου για τα παπούτσια, και για το μπορντώ, αλλά και για το τιμημένο, το σκαλωτικό λαχούρι. Για την ώρα έχω παραγγείλει αυτό το υπέροχο, μοναδικό φίδι και αναμένω να αριβάρει και να κοσμίσει το αιγυπτιακό μου, νούμερο 38, πόδι. Αιγυπτιακό γιατί μου έχουν πει ότι όταν τα δάχτυλα σχηματίζουν ευθεία διαγώνια και δεν εξέχει κανένα, λένε ότι είσαι Κλεοπατρικιά. Αν το συνδυάσω με το "Αιγύπτια θεά" που με είχαν πει όταν είχα κάνει όλο το μαλλί κοτσίδι ράστο, διόλου απίθανο! Μετά από αυτή την κρίση υπερκαταναλωτισμού και αυτοπεποίθησης (συχνή, αλλά δυστυχώς/ευτυχώς προσωρινή) συνεχίζω την ενδοσκόπησή μου γι' αυτή την απόφαση ζωής να ξεκινήσω το Redbrain ('προφανώς' είμαι κοκκινομάλλα). Δίστασα που λέτε λίγο, όταν αναρωτήθηκα ποιον θα αφορούσε να διαβάσει το ημερολόγιό μου, αλλά μετά σκέφτηκα ότι μόλις ξεθαρρέψω κι αρχίσω τα juicy θέματα (από το επόμενο ποστ δηλαδή), με κουτσομπολιά, ψαγμένα μπαράκια, σεξ, εκπτωτικές ευκαιρίες κι άλλα τέτοια ιντριγκαδόρικα, όλο και κάποιος θα βοηθηθεί από τα ίνφοζ μου, όπως τόσοι και τόσοι άλλωστε που γίνονται καλύτεροι πλάι μου (!) Άσε που είναι και ψυχοθεραπευτικό να διαβάζεις την τρέλα σου, αν και εγώ έχω συμφιλιωθεί με τη δική μου... Ή και όχι.
Τραγούδι της Τρίτης αυτής εδώ της αποψινής,
ή και κάθε Τρίτης από εδώ και πέρα, ένα υπέροχο ρεμίξ
Κόλλημα της εβδομάδας, ο νέος μου καθρέφτης για να:
βάφομαι, κοιτάζω πότε πρέπει να βγάλω τα φρύδια μου,
προσπαθώ να βάλω ολόισια το κραγιόν. Ιδού!
 |
| Δεν είναι κούκλος; Είναι το ξέρω. |
Στόχος Τρίτης: ένα ποστ κάθε μέρα (ναι καλά!)
Αγάπη και φιλιά,
Μάριον
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου