Αν υπήρχε Θεός..

Ένα λίγο αργοπορημένο ποστ, γι΄αυτό και θα είναι τόσο βαθύ. Θα αγγίξει θέματα θρησκείας, θα σας βάλει σε τρυπάκι ενδοσκόπησης, ψυχανάλυσης, αυτοπροσδιορισμού, υπαρξιακού και μη προβληματισμού, φιλοσοφικής αναζήτησης. Θα ταράξει συθέμελα τις βάσεις της πίστης σας και θα αποδείξει περίτρανα το αναπόδεικτο. Μια μίνι παρουσίαση των εξαιρετικά τρανταχτών, πειστικών, ισχυρών και ακλόνητων επιχειρημάτων μου, τα οποία συνθέτουν και ξετυλίγουν έναν σαφέστατο, και αριστοτελικά ορθολογικότατο συλλογισμό, με μοναδικό στόχο την παραγωγή του προφανούς και σαφέστατου συμπεράσματος της ανυπαρξίας του Θεού. Για να μη μακρηγορήσω περαιτέρω, ας ξεκινήσω παραθέτοντας τα αποτελέσματα της χρόνιας αυτής εμπειρίας και μελέτης:

Αν λοιπόν υπήρχε Θεός...

1. θα ήμουν διευθύντρια κ θα πληρωνόμουν αδρά σε εταιρεία που δοκιμάζει λουκουμάδες, αλλά δεν     είμαι
2. το επώνυμό μου θα ήταν Νουβέλογλου, ή Μιρό, ή Λάτση, αλλά δεν είναι
3. η μύτη μου θα ήταν γαλλική, αλλά δεν είναι
4. θα έμπαινα σε παντελόνι νούμερο 34, αλλά ούτε με σφαίρες δε συμβαίνει αυτό
5. θα υπήρχε και Άγιος Βασίλης, πραγματικός Άγιος Βασίλης, αλλά όχι δεν υπάρχει
6. θα έβρισκα όλες τις ασκήσεις των γερμανικών λυμένες, μετά το Πάσχα που δεν έκατσα να κάνω         καμία, αλλά ακόμα προσπαθώ να τις τελειώσω
7. θα έπιαναν οι κατάρες που είχα ρίξει σε κάτι πρώην, αλλά μαθαίνω πηδάνε ακόμα
8. θα μπορούσα να βρίζω χωρίς να ενοχλώ τα εύθικτα αγοράκια, αλλά στραβώνουν όταν τους λέω           μαλάκες
9. θα πάρκαρα με 2 κινήσεις, εντάξει αυτό μου τυχαίνει και τώρα
10. θα έβρισκα πάντα στις εκπτώσεις το νούμερό μου στο παπούτσι που ψάχνω, και θα ήταν το                τελευταίο ζευγάρι
11. ο γκόμενός σου θα σου έδειχνε όλα τα μηνύματα και τις φωτογραφίες στο κινητό του, χωρίς να           ζητά να κάνεις το ίδιο και ευχαριστώντας σε που τον αντέχεις
12. θα έτρωγα σοκολάτα και θα μου γινόταν η μέση δαχτυλίδι
13. θα έλεγα ψέματα και τα μάτια μου θα γίνονταν το μπλε του πατέρα μου για το υπόλοιπο της μέρας
14. θα έτρωγα πίτσα και θα χόρταινα με ένα κομμάτι
15. θα έτρωγα σουβλάκι και θα μου σηκωνόταν ο κώλος
16. οι τρίχες από το πόδι θα έφευγαν με την κίνηση που κάνω όταν τινάζω τη στάχτη απ' το παλτό
17. θα είχα τη δουλειά της Κατερίνας Γκαγκάκη, στη θέση της Κατερίνας Γκαγκάκη (όχι στο YFSF)
18. θα είχα καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο και free είσοδο σε όλες τις συναυλίες και τα θέατρα
19. θα μεταγλώτιζα τον επόμενο Despicable me
20. δε θα μου έσπαγαν τα νύχια
21. θα ήμουν front row σε όλα τα fashion shows με πρόσκληση, αλλά δεν είμαι ούτε last!
22. θα είχα γεννηθεί 40 χρόνια πριν, αλλά η μάνα μου ευκαίρισε στην εποχή με την πιο αδιάφορη               μόδα να με συλλάβει
23. κάθε φορά που βρίζω ενώ οδηγώ, θα έμπαινε μπιπ εξ ουρανού
24. θα έβαζα κραγιόν με την ίδια ταχύτητα που βάζω eye liner
25. δε θα μου σκάλωνε χαρτί υγείας στο παντελόνι όταν το παίζω γκόμενα και προσπαθώ να                     κουνηθώ σα θηλυκό
26. θα φορούσα τακούνι και θα περπατούσα όπως με τα sneakers
27. οι φακές θα είχαν γεύση καρμπονάρα και οι μπάμιες βάφλα με 2 μπάλες παγωτό cookies
28. το άρωμα του αφρόλουτρου δε θα εξαφανιζόταν με το που βγαίνεις από τη μπανιέρα
29. οι ημέρες περιόδου θα σήμαιναν, άδεια από τη δουλειά/ δικαιολογημένες απουσίες, τσάμπα ψώνια, μείον 3 κιλά στη ζυγαριά, διάθεση σα να 'χεις πιει ναρκωτικά, και οι σερβιέτες θα ήταν μεγάλες, ατομικές σοκολάτες, που δεν πρέπει να μοιράζεσαι με κανέναν, έχουν τέλεια γεύση και βρίσκονται ως δια μαγείας πάντοτε στην τσάντα σου
30. θα γινόμουν αόρατη και θα μπορούσα να πάρω μαζί μου στην αορατοσύνη μου κι άλλο ένα άτομο και τις βαλίτσες μας
31. θα είχα εξοχικό στις Μαλδίβες
32. θα είχα και πλοίο να με πάει εκεί
33. τα διαγωνίσματα και οι εξετάσεις θα ήταν μεγάλα πάρτυ με open cocktail bar και σεξουαλικά όργια
34. οι Απαράδεκτοι, οι Δύο Ξένοι, το Σ'αγαπώ Μ' αγαπάς και τα Φιλαράκια, δε θα τελείωναν ποτέ
35. τα κολάν θα ήταν παράνομα
36. θα σε χώριζε εκείνος κάθε φορά που είσαι με τον λάθος γκόμενο και θα σε πάντρευε με το ζόρι όταν ερχόταν ο σωστός ώστε να μην το μετανιώνεις μετά που τον παράτησες και ξανασύρθηκες στη σαπίλα
37. θα πετροβολούσε από τον ουρανό κάθε φίλο/η που εξαφανίστηκε για τη/ο γκόμενα/ο χωρίς να του το ζητήσεις
38. η Ναταλία Γερμανού θα έβγαζε βιβλίο με tutorials "Πώς να γίνεις στιχουργός, dj, ραδιοφωνική παραγωγός, παρουσιάστρια και να ρίξεις και ωραία μωρά 20 χρόνια μικρότερα"
39. θα υπήρχε ένα πούλμαν, όπου κάθε μήνα θα κάναμε εκλογές και θα ψηφίζαμε ποιοι διάσημοι Έλληνες πρέπει να το γεμίσουν και με τη βοήθεια ενός συνεργείου θα το ρίχναμε στον Καιάδα
40. τα χάπια αδυνατίσματος της Ζαρίφη θα λειτουργούσαν
41. η Παπαρίζου δε θα έβαφε ποτέ τα μαλλιά της χάλκινα (?)
42. το πρωινό μου θα ήταν κάθε πρωί ζεστό και σερβιρισμένο με το που άνοιγα τα μάτια μου, και θα αποτελούνταν από νουτέλα και φρέσκο ψωμί
43. θα μπορούσα να τηλεμεταφερθώ
44. θα μπορούσα να αυτοϊαθώ
45. θα μπορούσα να ψυχαναλυθώ
46. δε θα είχε αφήσει τον γιο του να του κάνουν όσα του έκαναν και δε θα υπήρχε το Πάσχα και δε θα 'χα πάρει ένα κιλό
47. θα μου έκαναν κάθε μέρα δώρα και θα ήταν πάντα ακριβώς αυτό που ήθελα
48. κάθε μεσημέρι θα άνοιγα την κατσαρόλα και η μάνα μου θα είχε μαγειρέψει ότι είχα ονειρευτεί
49. όλα μου τα αστεία θα ήταν πετυχημένα
50. θα είχε πάντα άδειο τραπέζι στο μαγαζί που θα 'θελα να κάτσω
51. θα περνούσα το "Σύγχρονη Κοινωνία και ΜΜΕ" χωρίς να πάω να το δώσω
52. θα έβαζα μάσκαρα με κλειστό στόμα
53. η δυσκοιλιότητα θα ήταν παραλιακή περιοχή
54. το ρέψιμο θα τιμωρούνταν με δημόσια διαπόμπευση
55. θα πληρωνόμουν για αυτές μου τις έρευνες
56. ο Ηλίας Ψινάκης θα ήταν θείος μου (τον ανταλλάζω με τον θείο μου)

Φυσικά υπάρχουν πολλά ακόμα, αλλά με πιέζει ο χρόνος. Αν υπήρχε Θεός δε θα με πίεζε ο χρόνος.
Αν υπήρχε Θεός δε θα χρειαζόταν να κάνω αυτό

Καλή εβδομάδαααααα!

Μάριον

To τροπάριο μιας άλλης Κασσιανής

Mεγάλη Δευτέρα και αποφάσισα να κράξω σήμερα, ώστε να εξομολογηθώ Μεγάλη Τετάρτη (μέρα αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και άλειψε τα πόδια του με μύρο), μπας και με συγχωρέσετε. Ας ξεκινήσουμε παίρνοντας ως δεδομένο ότι τα Ευαγγέλια και η Αγία Γραφή ισχύουν και δεν είναι ένα παμπάλαιο, συνωμοτικό παραμυθάκι, που μεγάλωσε και έπλυνε εγκεφάλους για γενιές και γενιές. Εγώ βέβαια θα 'θελα να ζω 500-1000 χρόνια μετά, όταν θα τάζουν θυσία κουκουβάγιας και ουρά αρουραίου στον άγιο Χάρυ Πότερ τον πρώτο, για να μπει το παιδί στο δημόσιο. Έστω λοιπόν ότι όλα αυτά στα οποία πιστεύουν εκατομμύρια θρήσκοι ανά τον κόσμο είναι αλήθεια. Τόσες μέρες νηστεία για την κάθαρση του σώματος και ξέρω 'γω τι, αλλά με αφορμή τη θυσία του θεανθρώπου τόσες χιλιάδες χρόνια πίσω. Όχι επειδή έχεις ανάγκη την αποτοξίνωση, και τόσο καιρό λίγδωνες ασυστόλως το αντεράκι σου, όοοοχι συμπάσχεις με τα πάθη του χριστούλη. Για να μη σχολιάσω το καθόλα πένθιμο πανηγυράκι του επιτάφιου. Τίγκα στο γαρύφαλλο που έμεινε από το χτεσινό μπουζούκι και την κάθε θείτσα με μαλλί κομμωτηρίου, τάχα μου να θρηνεί. Και κοριτσάκια/παρθένες να περάσουν από κάτω 3 φορές. Τι χαζά είναι αυτά. Αν και μάλλον αυτός ο άγραφος νόμος περί παρθένας έχει πια αρθεί, θέλοντας και μη.
Κυριακή ξημερώματα εικάζεται ότι αναστήθηκε ο Χριστός, αλλά Σάββατο βράδυ ο Έλληνας δε μπορεί να μη γιορτάσει, περιμένει να πάει 12, ντύνεται, βάφεται, φτιάχνεται και καβάλα πάει στην εκκλησιά. Όπως μας βολεύει, όχι όπως έγινε. Ασχολίαστο ότι το Άγιο Φως μοιράζεται κάθε χρόνο από τα Ιεροσόλυμα σε όλο τον κόσμο και δεν είναι απλά αναπτήρας. (Άπιστος Θωμάς alert). Έχοντας λοιπόν πενθίσει όλη την εβδομάδα επειδή ο σωτήρας της ανθρωπότητας σταυρώθηκε και θυσιάστηκε, τι πιο φυσιολογικό, από το να χαρούμε που αναστήθηκε. Δεκτό το συναίσθημα, ο τρόπος εκδήλωσής του είναι για 'μένα λιγάκι αμφιλεγόμενος. Κατά πόσο δείχνει ότι χαίρεσαι για την 'ανάληψη του κυρίου' το να δέσεις και να σουβλίσεις ένα ζώο, χορεύοντας παραδοσιακά γύρω του πιασμένοι χέρι-χέρι, ενώ στην ιστορία σου η σούβλα είχε ψήσει κι έναν Αθανάσιο Διάκο, δεν ξέρω. Όχι ότι έχει σχέση, αλλά μιλάμε για ένα λαό τέρμα συμβολολάγνο, αν αποφασίζεις ότι κάποια σύμβολα είναι ιερά, διάλεξε τι και πώς. Για να μη σχολιάσω το κοκορέτσι και τους ναυτικούς κόμπους από εντεράκια. Ας αποδεχτούμε ότι το Πάσχα είναι άλλη μια Τσικνοπέμπτη για όσους δούλευαν την Παρασκευή και δεν πρόλαβαν να το ευχαριστηθούν. Σε καμία περίπτωση δε μπορώ να κατηγορήσω όσους πράγματι λυπούνται όλη τη βδομάδα, νηστεύουν και η Κυριακή είναι γι' αυτούς μέρα κατάνυξης. Απλώς το μενού, ο τρόπος μαγειρέματος, και τα φτιασίδια, εμένα με βρίσκουν αντίθετη. Αν και σε όποιο βαθμό η ιστορία αυτή είναι αληθινή, ο τρόπον τινά κανιβαλισμός συνοδευόμενος από Γωγώ Τσαμπά δε νομίζω ότι θα ήταν αποδεκτός από κανενός τύπου Μεσσία. Άσε το άλλο: ημερολογιακά το Πάσχα ορίζεται κάθε χρόνο σύμφωνα με την Πανσέληνο. Γενικότερα όλα είναι έγκυρα, επιβεβαιωμένα και βασίζονται σε αδιάσειστα στοιχεία και μαρτυρίες. Πιο πιθανό βρίσκω το να τσεκάρουν τις προβλέψεις της ΕΜΥ, ώστε να ξέρουν ότι θα βρέχει Μεγάλη Παρασκευή.
Δεν είμαι ιερόσυλη, απλά σιχαίνομαι τους θρήσκους και τους απαίδευτους, και αδικαιολόγητους φανατισμούς. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει να φορέσεις μακριά φούστα για να προσκυνήσεις σ' ένα μοναστήρι. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αν μονάσεις πρέπει μια ζωή να στερείσαι, αλλά οι πατριάρχες σκάνε από φαϊ και πλούτη. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί κάθε Κυριακή στην εκκλησία έπρεπε να κοινωνώ "σώμα και αίμα Χριστού" (άλλο κανιβαλιστικό έθιμο - αν και το κρασάκι ήταν πεντανόστιμο, αλλά ποτέ δε χώνεψα που το έτρωγα από το ίδιο κουτάλι με τα παππούδια που προηγήθηκαν. Σίχαμα και πάρτυ μικροβίων.) Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τα σκουλαρίκια, τα χρωματιστά μαλλιά και τα σκισμένα ρούχα σε έκαναν δακτυλοδεικτούμενο ακόμα και μέσα στον οίκο του Θεού. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί χριστιανισμός και όχι βουδισμός ή μουσουλμανισμός κλπ. Όλα ήταν θέμα συγκυριών και τύχης. Βυζάντιο, Μεγ' Αλέξανδρος και γεωγραφικά συμφέροντα κι ο κλήρος έπεσε στην Ελλάδα να έχει ως επίσημη θρησκεία της τον χριστιανισμό. Δεν κάνω προσηλυτισμό, απλά εκθέτω τους προβληματισμούς μου. Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση προστάζει η θρησκεία μας, αλλά εγώ δεν είδα κανέναν πιστό που έχει 2 χιτώνες να δίνει τον έναν (συνήθως κλέβουν για να τους κάνουν 10), για να μη θυμηθώ τη βόλτα πάνω στο νερό, ή τον πολλαπλασιασμό των ψαριών. Όλοι σήμερα παλεύουν για μια καλύτερη ζωή, ποιοτικά και ποσοτικά. Το χρήμα είναι ο Θεός και προσποιηθείτε με οποιαδήποτε γιορτή θέλετε, ότι εσείς έχετε όντως ιερό και όσιο. Οι πραγματικοί άγιοι είναι εκείνοι που προσφέρουν κι όχι όσοι πιστεύουν και ακολουθούν κατά γράμμα το μενού της νηστείας. Ο άνθρωπος είχε ανέκαθεν ανάγκη να πιστεύει σε κάποιον, σ' εκείνον που θα του γεννά την ελπίδα για το αύριο, ώστε να συνεχίζει τη ζωή του. Πιστέψτε λοιπόν καταρχήν σ' αυτά που βλέπετε και αφήστε τις γραφές. Πιστέψτε σ' εσάς και στους γύρω σας. Αγαπάτε (αυτό το έλεγε και ο Χριστός, να και η ταύτιση απόψεων) και δημιουργήστε. Κι αν το κάνετε αυτό, και την ώρα της Κρίσης σας πει ότι κάνατε ακόλαστη ζωή, εύχομαι να καώ εγώ στη θέση σας στα καζάνια της κολάσεως.

Φυσικά θα ακολουθήσουν κι άλλα ποστ, αλλά είπα να φύγει το σημερινό να τελειώνουμε. Μόλις έμαθα ότι στα νηστίσιμα κουλούρια η μάνα μου βάζει το ζουμί από βρασμένη στάχτη. Μαντζούνια και μαύρη μαγεία, Θεέ και Κύριε αυτός ήταν ο κόσμος που ονειρεύτηκες όταν τον δημιουργούσες;

Θα κλείσω με ένα ταιριαστό χιτάκι των παιδικών μου χρόνων.

ΥΓ: ένα βίντεο δώρο, με κάτι που αυτή η γιαγιά σίγουρα κατάφερε χωρίς προσευχή, αλλά με αγάπη και θέληση.

Σας φιλώ 3 φορές.

Μάριον

too much of a good thing is never a good thing

Σήμερα το ποστ θα είναι πολύ χρηστικό. Ή μάλλον θα είναι κυρίως χρηστικό, διότι κατά τη διάρκεια της μέρας έψαξα διάφορα και γκούγκλαρα κι άλλα τόσα κι έχω μαζέψει το creme de la creme της πατέντας.
Καταρχάς (και όχι καταρχήν, γιατί το 'καταρχήν' σημαίνει 'ως θέμα αρχής'), να σας πω την υπέροχη εξυπνάδα που διάβασα και ελπίζω όσο τίποτα, να ισχύει. Μπαίνεις λέει στο ασανσέρ, κι ενώ κρατάς πατημένο το κουμπί που κλείνει τις πόρτες, τότε πατάς ταυτόχρονα και τον όροφο που θες να πας. Μ' αυτό τον τρόπο δε θα γίνει καμία ενδιάμεση στάση σε άλλους ορόφους και θα πας straight εκεί που ζητάς. Αυτό λέει το κάνουν και οι μπάτσοι ή η πυροσβεστική ας πούμε επειδή βιάζονται να σώσουν τον κοσμάκη. Παρτάλικο, αλλά σόρι θα χρησιμοποιηθεί, εφόσον λειτουργεί φυσικά.
Μετά βρήκα κάτι ωραίες συντομεύσεις, τις οποίες εγώ τουλάχιστον δεν ήξερα. Αν θες λέει να ανοίξεις ένα λινκ σε νέα καρτέλα, δε χρειάζεται να πας να κάνεις δεξί κλικ, να πατήσεις άνοιγμα σε νέα καρτέλα. Αντ' αυτού, κρατάς πατημένο το CTRL και απλά κάνεις κλικ πάνω στο λινκ! As easy as that! Επίσης, άλλο που μου χρειάζεται full εμένα, είναι να κλείνω κατά λάθος μια καρτέλα, ενώ στην πραγματικότητα την ήθελα. Αντί να ψάχνω ιστορικά, πατάω ένα CTRL+Shift+T και τσουπ, στη θέση της!
Επίσης για εσάς που έχετε κουρτίνα στο μπάνιο, ξέρετε τι μαρτύριο είναι τα παρδαλά, ακατανόητα, μπλε πριντς μπάνιου. Ειδικά όταν είναι και παλιά τα πλακάκια, το μάτι και το μυαλό τριπάρουν σα να πήρες LSD. Γι' αυτό μπορείς άμα θες να πάρεις μια οποιαδήποτε κανονική κουρτίνα, και πριν την περάσεις στο κουρτινόξυλο του μπάνιου, να βάλεις ένα κομμάτι πλαστικό αδιάβροχο, στο μέγεθος της κουρτίνας. Δηλαδή από μέσα θα είναι αδιάβροχη, κι απ' έξω ύφασμα. Για να καταλάβετε τι εννοώ, πατήστε CTRL και κλικάρετε εδώ.
Τέλος μια ομορφιά για να το παίζετε έξυπνοι:

Επίσης νέο μαγαζί - για εμένα και την παρέα μου τουλάχιστον - είναι ο Μπλε Παπαγάλος. Βρίσκεται στην πλατεία Αυδή, στο Μεταξουργείο. Ανήκει μεταξύ άλλων και στη Νατάσα Μποφίλιου, και κοστολογεί το κρασί στα 3.5 ευρώ. Όμορφο, cosy, γεμίζει γύρω στις 12.30. Ποδήλατα, παλιοί καναπέδες, Elvis Prisley, Edith Piaf και Michael Jackson, παντού γύρω στη διακόσμηση. Η μουσική δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά συνοδεύει ανενόχλητα τις συζητήσεις των θαμώνων. Το στόρι πίσω από το όνομα είναι εξίσου γλυκό, αναζητήστε το στην σελίδα του μαγαζιού στο Facebook! Extra tip: αν πάτε και χρειαστείτε περίπτερο και είναι περασμένες 11.30, μην ακούσετε τι θα σας πουν, βγείτε από το μαγαζί, περπατήστε ευθεία τη Λεωνίδου, και με το που περάσετε τον κεντρικό, στο αριστερό σας χέρι είναι ένα Ψιλικατζίδικο ξεχασμένο εκεί από τα 80's. Μόλις που φαίνεται, αλλά για περιπτώσεις ανάγκης, είναι ό,τι πρέπει!

Νέα αμαρτωλή, θερμιδοφόρα ανακάλυψη, το Bull House στο Περιστέρι. Έχει burgers και έχει και delivery! Τι άλλο μπορεί να χρειάζεσαι για ένα κολασμένο Σαββατόβραδο; Αυτό που τρως είναι πολύ καλό για αυτό που έχεις πληρώσει (πάρτε και πατάτες!).

Σε επόμενο ποστ υπόσχομαι να αναφέρω ταινίες, όπως μου ζητήσατε. Για την ώρα, απλά μη δείτε το περσινό Invisible Woman, τίποτα σπουδαίο, του έδωσα ένα 5αράκι. Και η ομολογουμένως κουκλάρα πρωταγωνίστρια, αταλάντου γωνία. Δεν τα λέει με τίποτα!

Επίσης το χτεσινό Σαββατόβραδο, εκτός από Burger, είχε και Playstation! Ξέθαψα το PSone μου και παίξαμε Tekken 3. Πόσο, πόσο, πόσο αστεία είναι τα γραφικά του. Και τότε ήταν λες και παίζαμε 3D. Αγρόν ηγοράζαμε. Ακόμα κι εκεί έχασα πάντως. Δε με θέλουν καθόλου τα παιχνίδια. Σε οποιαδήποτε μορφή τους. Και όχι δεν τα έχω με τον Ryan Gosling, σε περίπτωση που νομίσατε πως κερδίζω τόσο στην αγάπη!

 Κι από αύριο, Μεγάλη Δευτέρα, θα παίζουν παντού τα πάθη του Χριστού ε; Ντάξει εμένα η σπλατεριά του Μελ Γκίμπσον ήταν η μόνη που με συγκίνησε, αν και ο Ρομπερτ Πάουελ, ως Ιησούς από τη Ναζαρέτ, ήταν εκπληκτικός, αλλά ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΚΟΜΑ;;;

Κλείνοντας έχω να σας πω να παίρνετε αγκαλιές αυτούς που θέλετε, ακόμα κι αν δε θέλουν. Έτσι το κάνουν. Στα ψέματα. Κατά βάθος τους αρέσει. Αλλά μην το παρακάνετε, too much of a good thing is not a good thing!

Πι Ες: φλασιά τελευταίας στιγμής New Collab: Alexander Wang x H&M. Εγώ ούρλιαξα λίγο.

Φιλάκια σταυρωτά και νοικοκυρεμένα,

Μάριον

Οδηγός επιβίωσης

Σάββατο και πρέπει να νιώσουμε όμορφα. Ανεξάρτητα με το τι συμβαίνει γύρω μας, εμείς πρέπει να νιώσουμε όμορφα και να αντιμετωπίσουμε αισιόδοξα το σήμερα, αλλά κυρίως το αύριο. Το 'πρέπει' μην το δείτε σαν υποχρέωση, αλλά περισσότερο σαν προτροπή. Κάντε το για 'σας και για τους γύρω σας. Θα επιχειρήσω λοιπόν να κάνω εδώ μια λίστα, ή έναν οδηγό επιβίωσης τρόπον τινά για τις δύσκολες ώρες.

1. Πάρτε τηλέφωνο τον άνθρωπο/τους ανθρώπους που θεωρείτε ότι μπορούν να σας προσφέρουν την καλύτερη παρέα.
2. Ζητήστε τους να συναντηθείτε.
3. Δείτε μια κωμωδία.
4. Παίξτε επιτραπέζια/επιδαπέδια, κάτι που να έχει πλάκα τέλοσπαντων!
5. Μαγειρέψτε και φάτε (εναλλακτική σε περίπτωση αποτυχίας: μαγειρέψτε, παραγγείλτε delivery και μετά φάτε)
6. Βάλτε τα αγαπημένα σας ρούχα
7. Βγάλτε φωτογραφίες
8. Ανάψτε κεριά
9. Βάλτε μουσική (τζαζ)
10. Κάντε ένα αφρόλουτρο (ή και ντους, ό,τι κάτσει)
11. Διαβάστε ένα βιβλίο που σας κάνει να νιώθετε όμορφα
12. Χαϊδέψτε το κατοικίδιό σας
13. Πηγαίνετε μια βόλτα
14. Κάντε γυμναστική (εσείς, όχι εγώ)
15. Χορέψτε (ιδανικά με Prodigy ή Gogol Bordello)
16. Γράψτε αυτά που νιώθετε
17. Κάντε όνειρα για το μέλλον
18. Κάντε μια λίστα με τους στόχους σας
19. Ακούστε ραδιόφωνο
20. Ελέγξτε την αναγνώριση κλήσης και μη σηκώνετε τηλέφωνα σε ενοχλητικούς συγγενείς ή/και φίλους
21. Πάρτε κάποιον μια μεγάλη και σφιχτή αγκαλιά
22. Βουτήξτε το κεφάλι σας μέσα σε νερό και ουρλιάξτε
23. Πιέστε με δύναμη το πρόσωπό σας στο μαξιλάρι και κλάψτε.
24. Ηχογραφήστε τους λόγους που σας κάνουν να μην είστε χαρούμενοι. Ακούστε τους. Σκεφτείτε εκείνους τους λόγους για τους οποίους θα έπρεπε να είστε χαρούμενοι. Νιώστε ηλίθιοι και συνέλθετε
25. Πηγαίνετε στο μπαλκόνι/ταράτσα, κάπου που να έχετε κενό τοίχο τέλοσπάντων. Πάρτε μια λεκάνη με νερό και ένα ρολό κουζίνας. Κόψτε χαρτί και τσαλακώστε το σε μια μπάλα. Βουτήξτε το στο νερό. Στραγγίξτε το. Ρίχτε το με δύναμη στον τοίχο. Επαναλάβετε μέχρις ότου νιώσετε καλύτερα. (μην το διαβάζετε έτσι και το υποτιμάτε, πετυχαίνει, έχω ξεπεράσει χωρισμό εγώ έτσι!)

+1. Δείτε το ακόλουθο βίντεο

 Διώξτε το δικό σας μαύρο ανθρωπάκι από πάνω σας.

Νιώστε όμορφα.

We can all do it.

Hugs and kisses,

Marion

ρωτάω να μαθαίνω

Είναι Πέμπτη. Έλα είναι ακόμα Πέμπτη. Δε μπορεί να έχετε κοιμηθεί για βράδυ Πέμπτης δηλαδή ήμαρτον. Σήμερα η μέρα προσφέρεται, αλλα δε θα κλαψουρίσω, θα γράψω άσχετα και θα προβώ σε ρητορικές ερωτήσεις. Του τύπου ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι; Σε ποια θέση της λίστας των προτεραιοτήτων τους πρέπει να σε έχουν; Το πραγματικό ενδιαφέρον εκδηλώνεται με τον χρόνο που περνούν μαζί σου (είτε εκ του σύννεγυς, είτε στο τηλέφωνο, είτε σε κάποιο chat κλπ); Ποιος σ' αγαπάει περισσότερο, εκείνος που στο λέει συνέχεια ή εκείνος που στο δείχνει; Για ποιον αξίζει να περιμένεις; Για ποιον αξίζει να προσπαθείς; Ποιες αξίες κάνουν τον τέλειο φίλο; Ποιες τον τέλειο 'γκόμενο'; (δε μ' αρέσει η λέξη, αλλά πουλάει) Όλ' αυτά τα υπαρξιακά με έτρωγαν σήμερα όλη μέρα. Όπως φυσικά και τα "τι θα κάνω στη ζωή μου; τι θ' απογίνω μαμά;" κι άλλα τέτοια εύθυμα.
Εννοείται πως δε θα απαντήσω στις ερωτήσεις μου γιατί και μόνο που τις σκεφτόμουν μου προκάλεσαν ένα ψυχολογικό αμόκ. Για να το ξεπεράσω είδα "The Face". Aπλά δείτε το. Είναι ριάλιτι, έχει και Uk, και Au και Αμερικάνικο, είναι τύπου The voice, αλλά για μοντέλα και σε όλους τους κύκλους, μια από τις coaches (ναι έχει και πληθυντικό Γιώργο Λιάγκα!), είναι η μοναδική Naomi Campbell! Mιλάμε για την υπέρτατη κατινιά, για πολύ ωραία κορίτσια και για τέλειες δοκιμασίες. Είναι ό,τι πρέπει για moody days! Έχουν ολοκληρωθεί ένας αγγλικός κι ένας αμερικάνικος κύκλος και τώρα παίζονται άλλος ένας αμερικάνικος θαρρώ, κι αυτός από Αυστραλία (δε μ' αρέσει η λέξη αυστραλέζικος).
Επίσης τι φάση αυτή με το βυζί κάθε φορά όταν περιμένεις περίοδο που μεγαλώνει, τουμπανιάζει και γίνεται σα σιλικονούχο; Τα σιλικονούχα άραγε πώς να γίνονται; Η Κατερίνα Καινούργιου γιατί κάνει τηλεόραση; Υπάρχει κανείς που να πιστεύει στα ζευγάρια τύπου Ρέμος-Μπόσνιακ, Μακρυπούλια-Χατζηγιάννης; Τον Σεργιανόπουλο εντέλει ποιος τον σκότωσε; Θα φορεθεί εφέτο το τυρμπαν;

Και τώρα ας κράξω λίγο - αν τυχόν ταυτιστεί καμια φίλη που να με ενδιαφέρει και θιχτεί με τα παρακάτω, παρακαλώ να μην τα πάρει προσωπικά, εκτιμώ το χαρακτήρα της και εξαιρείται: Τι σκέφτεστε εσείς με τα κολάν παντελόνια που φεγγίζουν και φαίνεται το βρακί; Δε θα το χωνέψω ποτέ! Επίσης εσείς που έχετε μακριάααααα μαλλιά, το καστανό με το οποίο ήρθατε στη ζωή, κι όταν πάτε για κούρεμα κανείς δεν το καταλαβαίνει, ΔΕ ΣΑΣ ΒΑΡΙΕΣΤΕ;;; Επίσης σήμερα σκεφτόμουν ποια θα ήταν η χειρότερη βρισιά ας πούμε, και κατέληξα ότι το χειρότερο που έχω πει και δε θα 'θελα ποτέ να πουν για 'μένα είναι να λυπηθούν για τον αέρα που καταναλώνω (aka πιο βαρετός πεθαίνεις). Βρείτε τρόπους να γίνεται ενδιαφέροντες ανθρωποι! Να μην υπάρχετε απλά και πιάνετε χώρο και στα ΜΜΜ και ψηφίζετε κι όλας! Πλάκα πλάκα τι θα γίνει φέτος στις δημοτικές, κάθε καρυδιάς καρύδι θα κατέβει. Και κάπου άκουσα και ο Αλέξης Γεωργούλης. Ουφ. βαρέθηκα. δεν είχα καμια όρεξη να γράψω ποστ, αλλά ήθελα να μαι εντάξει με τον εαυτό μου να μην έχω τύψεις. Μου λείπει κάτι ενδιαφέρον απο τη ζωή μου πάντως. Kαι μ' έχει πιάσει κι ανασφάλεια. πφφφφ Ίσως τα λέω από ορμονική διαταραχή αυτά. Θα το σκεφτώ και θα αναδιατυπώσω if needed. Για δωράκι και για όσους έχουν αϋπνίες και θέλουν λίγο να τριπάρουν ένα απλό, λιτό παραμυθάκι με το οποίο είχα πάρει μέρος σ' έναν διαγωνισμό κανά δυο χρόνια πίσω!

 id

Ήξερα από την αρχή πως θα το μάθαινε. Ήταν εξαιρετικά επίφοβο να έρθω σε επαφή με τον κύριο Σίγκμουντ. Πήρε τηλέφωνο την Άνια την οικονόμο και της είπε να μου απαγορεύσει να φύγω απ’ το σπίτι ωσότου επιστρέψει ο ίδιος. Είναι αυστηρός ο πατέρας. Ακόμα και τώρα στα εικοσιένα μου, μου φέρεται όπως τότε. Θα με τιμωρήσει, αλλά τον έχω τιμωρήσει πρώτη εγώ. Κι αν ένα πράγμα έμαθα από τα χρόνια κηρύγματά του, είναι πως η τιμωρία δεν είναι μεμπτή, δεν είναι καν επιλήψιμη. Όποιος αγαπά, τιμωρεί. Μ’ αγαπούσε και μου το ‘δειχνε. Έχει τον τρόπο του. Όλοι τον έχουν. Τον αγαπώ κι εγώ. Πιο πολύ όταν με τιμωρεί.

Έκλεισε με δύναμη την πόρτα διαταράσσοντας την ησυχία του σπιτιού. Δεν τον άκουσα ποτέ να την ανοίγει. Θαρρείς πως απ’ την οργή του τη διαπέρασε, σαν ένα εμπόδιο που δεν ορθώθηκε ποτέ. Το ρολόι έδειχνε όπως πάντα εννιά.

-          Πώς μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό; Σε μεγάλωσα για να εξελιχθείς, να γίνεις από «κάτι», «κάποια», κι εσύ επέλεξες να γίνεις ένα «τίποτα»; Ένας γενικός άνθρωπος, μια κοινή γυναίκα, ένα αντικείμενο που αλλάζει υποκείμενα! Ήξερες τι γνώμη μου, γιατί το έκανες; Καμία επιστήμη και νευροψυχολογία, καμία λογική δεν επιστρατεύεται όταν εμπλακεί συναίσθημα, κι εγώ σ’ αγαπώ και δεν καταλαβαίνω. Εξήγησέ μου γιατί, σκρόφα.

Με χτύπησε.

-          Όχι, όχι στο πρόσωπο..

-          Για να μη σημαδευτείς και δε σε θέλουν; Δεν ανέχομαι να μειώνεις έτσι τον ίδιο σου τον πατέρα. Ήταν πολύ εγωιστικό αυτό εκ μέρους σου. Δε σου αξίζω. Ούτε εγώ, ούτε οι αρχές μου, ούτε το σπίτι μου. Με πρόδωσες. Σε μεγάλωσα με ό, τι μπορεί κανείς να ζητήσει. Νόμιζα πως σε ανέθρεψα να γίνεις ενάρετη. Ήσουν αγνή. Ήσουν το κορίτσι μου, το κοριτσάκι μου. Τώρα γιατί επέλεξες όλους αυτούς; Μπορούν να σου δώσουν ο, τιδήποτε παραπάνω απ’ τον πατέρα σου; Λεφτά, βέβαια λεφτά! Έχεις όσα θες εδώ. Τελειώσαμε. Έκανες την επιλογή σου. Το «λυπάμαι» δεν αρκεί για να περιγράψω πως νιώθω. Ούτε η ψυχολογία μπορεί να μου προσφέρει έναν όρο ικανό να αποδώσω τη συναισθηματική μου κατάσταση!

Και έφυγε. Ποτέ δε μπορούσα να του πω όσα σκεφτόμουν. Πάντα τα πρόβαρα μπροστά στον καθρέφτη. Το είδωλό μου ήταν ο τέλειος ακροατής. Με μιμούνταν, λες και με κορόιδευε. Άλλωστε του έμοιαζα τόσο πολύ. Από μικρό κοριτσάκι όλοι μου ‘λεγαν πόσο του μοιάζω. Ξεφυλλίζαμε τις σελίδες των βιβλίων με τον ίδιο τρόπο, μετρούσαμε παρέα τα χελιδόνια με τον ίδιο ενθουσιασμό, μιλούσαμε με τον ίδιο αέρα κι εκνευριζόμασταν το ίδιο με την άμμο που κόλλαγε στα βρεγμένα απ’ τη θάλασσα πόδια μας. Ζωγραφίζαμε τα ίδια σχέδια στο χώμα. Ήταν εγώ. Με είχε πλάσει εξ’ ολοκλήρου. Ήταν ο Θεός μου. Ο παράδεισος και η κόλασή μου. Με μεγάλωσε έχοντας παντρευτεί την επιστήμη του, την ψυχολογία. Ήμουν το προσωπικό του στοίχημα, είδε στο πρώτο μου κλάμα, ένα αξιαγάπητο πειραματόζωο, και μια ευκαιρία να εναντιωθεί με αποδείξεις και απτά επιχειρήματα στον συμφοιτητή του τότε, κύριο Σίγκμουντ. Πώς μπορεί ένα βρέφος ακόμα να υποκινείται από τα σεξουαλικά του ένστικτα; Όλη του η ύπαρξη κυριευόταν από την επιθυμία του να αντιταχθεί στο «Εκείνο» που σθεναρά υποστήριζε ο κύριος Σιγκ. Κι εγώ ήμουν για τον πατέρα μου ο άγραφος χάρτης που θα επιτύγχανε το σκοπό του. Ήμουν μάλλον αντικείμενο μελέτης, παρά παιδί. Μεγάλωσα με τις αρχές της αγνότητας και του καθωσπρεπισμού. Κι ακόμα και τώρα μπροστά στον καθρέφτη, αναζητώ τη γυναίκα. Μα πιότερο βλέπω εκείνο το κοριτσάκι που ζητά πεινασμένο το γάλα του.

Κάθε που επέστρεφε απ’ τη δουλειά, έκανα σκανδαλιές και με χαστούκιζε για να με συνετίσει. Ποτέ όμως στο πρόσωπο.

Με κοίταζε με θαυμασμό, κι όταν συνειδητοποιούσε ότι τα μάτια του το φώναζαν τόσο που να τ’ ακούω, με μείωνε. Ήθελε να ‘μαι αγνή, παρθένα. Χωρίς σπίλους και επιρρεπή ένστικτα. Δεν άφηνε κανέναν να μπει ανάμεσά μας. Μισούσα τον τρόπο που μ’ αγαπούσε. Κι όμως κάτι με εξερέθιζε όταν άκουγα τα κλειδιά του στην πόρτα. Ζήλευα την επιστήμη του, κι ό, τι τον αποσπούσε από την αφοσίωσή του στο πρόσωπό μου.

Είχα ανάγκη το θυμό του. Δε μπορούσα μακριά του. Ασφυκτιούσα τόσο κοντά του. Δε δεχόμουν τη συμπεριφορά του ως μορφή αγάπης. Ήξερα πως έχει κι άλλα να μου δώσει. Τα ήθελα όλα, αλλά θα μου τα ΄δινε; Κουράστηκα να ζω επιζητώντας την αγάπη του πατέρα. Το πλέον αυτονόητο είδος της. Αλλά είχα ανάγκη να δω πως είναι να σ’ αγαπούν. Να σου δίνουν όταν τους δίνεις.

Όταν του ζήτησα να μου δείξει πόσο μ’ αγαπά αποκαλύπτοντάς μου τι έκρυβε μέσα στο κουτί με το σκαλιστό τριαντάφυλλο, μου ‘χε πει πως όταν αγαπάς, δε ζητάς ανταλλάγματα. Αλλά πόσο μπορεί κανείς ν’ αγαπά χωρίς επιστροφή; Το αφιλοκερδές δεν το ‘θελα πια. Ήθελα να πληρωθώ για όσα έκανα, για όσα ήμουν. Και έδωσα όλα όσα έχτισε ο πατέρας μου, σε αυτούς που τα εκτιμούσαν. Το άβατό του μαγαρίστηκε με τον πιο πρόστυχο τρόπο. Επέλεγα πάντα επιφανείς άνδρες της πόλης, εχέμυθους. Γι’ αυτό και ο κύριος Σίγκμουντ. Αλλά ήταν η κακιά η ώρα και μας είδαν. Καιρός ήταν να το μάθει. Άλλωστε αυτό ήμουν πια. Ίσως αν του έλεγα πως όταν με πλήρωναν για διανυκτέρευση, επέλεγα πάντα τη δεξιά μεριά του κρεβατιού που προτιμούσε κι αυτός στον ύπνο του, να με συγχωρούσε.

Μου άρεσε να νιώθω ότι αν μ’ έβλεπε να δίνομαι σε κάποιον, θα ζήλευε. Θα ένιωθε οργή και θα με τιμωρούσε. Θα τον εξέπληττε το θράσος μου. Ίσως να αποθαρρυνόταν που τον απογοήτευσε η λογική της επιστήμης του και να αφιερωνόταν ολοκληρωτικά στο συναίσθημά του για ‘μένα. Δεν ήξερα ποιος είχε δίκιο και ποτέ δεν ενστερνίστηκα τον ζήλο του για το σεξουαλικό ένστικτο και την υπό αμφισβήτηση ύπαρξή του. Αλλά το ένιωθα. Φοβόμουν να του πω ότι ίσως κάνει λάθος. Με απέτρεπε το πάθος. Ήξερα πως θα τον σκότωνα, αλλά δεν ήθελα να ζει έτσι τυφλός. Δε μ’ έβλεπε. Τώρα με είδε.

Πολλοί πελάτες πλήρωναν κάτι παραπάνω για να με χτυπούν. Όχι στο πρόσωπο, ποτέ δεν τους άφηνα στο πρόσωπο. Στα οπίσθια πιο πολύ. Θυμάμαι πάντα όταν έσπαγα τα γυαλικά στο σπίτι, τις ξυλιές του μπαμπά εκεί πίσω. Από τότε φώναζα. Μάλλον από ηδονή, παρά από πόνο. 

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά χωρίς σκέψεις,

Μάριον

Ένα με απ' όλα

Σήμερα λοιπόν βρισκόμεθα σε αναζήτηση κονέ. Κάποιος που να γνωρίζει κάποιον, ο οποίος να μπορεί κάπως να βάλει τη γιαγιά μου σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Χωρίς κονέ μας ζητούν 4.500 ευρώ τη μέρα. Χωρίς τα 4500 ευρώ τη μέρα, η γιαγιά μου μένει σε καταστολή μέχρι να αυτοϊαθεί (!), ή να πεθάνει. Είναι πράγματι πολύ ωραίο να μη μπορείς να κάνεις τίποτα για να βοηθήσεις τους δικούς σου ανθρώπους. Ευχαριστώ όλους αυτούς που έκαναν εμένα και την οικογένειά μου να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα. Αντεύχομαι να βρεθούν στην ακριβώς ίδια θέση, όχι γιατί είμαι κακιά, αλλά γιατί Karma is a Bitch. Αυτή τη στιγμή δε μπορώ να κατηγορήσω/στοχοποιήσω ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, μια κάποια οικονομική κρίση, μια τρόικα, όχι όχι όχι. Και δε μπορώ να το κάνω αυτό διότι όλοι αυτοί δε φταίνε, ίσα ίσα που μια χαρά δίνουν στη γιαγιά μου τη δυνατότητα να γιατρευτεί. Έλα όμως που δεν είμαι κόρη υπουργού, και φυσικά ούτε το οικογενειακό εισόδημα είναι ανάλογο αυτού. Δε μ' αρέσει να κακομοιριάζω και το κάνω πολύ σπάνια. Αλλά νομίζω ότι αυτή τη φορά, δεν το κάνω άδικα και κανείς δε μπορεί να με κατηγορήσει για γκρίνια. Φαντάζομαι η πιθανότητα θανάτου μου δίνει άλλοθι, έτσι; Τέλος το θέμα αυτό, αν παρεμπιπτόντως κάποιος έχει γνωριμία σ' ένα μεγάλο νοσοκομείο που θα μπορούσε να βρεθεί χώρος στην εντατική, ας με ενημερώσει, θα το εκτιμήσω υπέρ του δέοντος. Στο κλίμα αυτού του προλόγου θα σας παρακινούσα να δείτε το ακόλουθο βίντεο και να αναρωτηθείτε αν κι εσείς πραγματικά νοιάζεστε για τον συνάνθρωπό σας:

Για να αλλάξουμε λίγο κλίμα, σήμερα ήταν μέρα νονού. Πήγα να δω λοιπόν το νονό μου, τη γυναίκα του και τον μικρό τους που πρέπει να είναι περίπου 6 χρονών. Από τον διάλογο που είχα μαζί του - πραγματικά μοναδικός - αναρωτήθηκα εντόνως τι παίζει με τα σύγχρονα παιδικά παιχνίδια. Ήρθα σε επαφή με δύο απ' αυτά: ας ξεκινήσω από τα σκουπιδοζωάκια (?). Ο κατασκευαστής έχει πάρει τα σκουπίδια, τα πραγματικά σκουπίδια που έχει ανθρώπινο νοικοκυριό, τους έχει βάλει μάτια και στόμα, και τα έχει συσκευάσει σ' έναν κάδο απορριμάτων. Το δε σενάριο του παιχνιδιού (ίσως ένα απ' όλα τα πιθανά σενάρια), είναι ένας πλαστικός υπόνομος. Τον στήνεις, έχει 2 τρύπες που μάλλον είναι κάδοι, στέκεσαι σε μια Α απόσταση και με κάτι πλαστικά που θυμίζουν καταπέλτες, προσπαθείς να ρίξεις τα σκουπιδοζωάκια μέσα στον υπόνομο! Για του λόγου το αληθές και για τους άπιστους Θωμάδες (γιορτάζουν κι όλας σε 2 βδομάδες, χρόνια πολλά!), ιδού:

(το τελευταίο νομίζω πως είναι ένα τέρας σκόνης με κίτρινα μάτια, μπλιαχ!) Τα πιτσιρίκια ζητούν από τους γονείς/νονούς κλπ, να δώσουν λεφτά για να τους αγοράσουν πλαστικά σκουπίδια! Το βρήκα παραπάνω από τραγικό, όταν εγώ ζητούσα τρενάκι με μπαταρία και τη Μουλάν που μπορούσες να την ντύσεις-βάψεις γκέισα! Μετά λοιπόν, έχοντας χάσει κάθε διάθεση να παίξω με αυτά τα αηδιαστικά 'ζωάκια', ζήτησα να μου φέρει ένα επιτραπέζιο και η απάντηση ήταν ενθουσιώδης, αφού έχει βγει Jenga με τα Angry Birds! Ακολούθησε ένα 'αλλά', το οποίο υπονοούσε ότι θα πρέπει να το στήσω εγώ. Φυσικά εγώ χάρηκα, διότι λατρεύω να στήνω Jenga, και ξαφνικά φτάνει στα χέρια μου ένα κουτί, το οποίο όντως έγραφε πάνω Jenga, και που αν καθόμουν να το στήσω, θα ήταν έτσι:

Αυτό που δεν ξέρω κατά πόσο φαίνεται είναι ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο αυτά τα αμαξάκια να παίρνουν φόρα από εκείνο το ύψωμα και να πέφτουν πάνω στο πειρατικό καράβι. Όποιος έριχνε το πειρατικό καράβι, έχανε. Δεν έχω καταλάβει ακόμα πως αυτό είναι Jenga. Κατέληξα φυσικά στο πατροπαράδοτο Φιδάκι, στο οποίο και έχασα - εννοείται πως τον άφηνα να κλέβει!

Επόμενο θέμα η λαμπάδα μου. Όπως ξαναείπα δε θα πάω ούτε φέτος στην Ανάσταση (Viva la revolución), αλλά νομίζω ότι αυτό που έχει επάνω θα γίνει μια ωραιότατη καρφίτσα or something. Μαζί αντί για αυγό, πήρα ένα σακί μ' ένα μπλε κοτόπουλο, γεμάτο με πολύχρωμα αυγουλάκια, σοκολατένια και πεντανόστιμα (τόσο νόστιμα που έχω αρχίσει να πιστεύω πως αν τα ταϊσω με κάποιο τρόπο στη γιαγιά μου θα γίνει καλά, φάρμακο σου λέω!)

Επίσης, ψιλοάσχετο αλλά θα το πω, το Δεκέμβρη που πήγαμε ταξίδι Βερολίνο πήραμε από τα Urban Outfiters, κάτι πολύχρωμα κραγιόνια που είναι σαν κηρομπογιά για να βάφεις το μαλλί. Αυτή η αηδία λοιπόν ξεβάφει παντού πάνω σου και στα ρούχα σου, αλλά δε μπορείς να αντισταθείς όταν τα βλέπεις τόσο όμορφα και φανταχτερά. Απλά κάνουν το μαλλί και λίγο γλιτσερό. Αν παρολ' αυτά κατορθώσεις να κάνεις αλογοουρά, είναι πολύ εντυπωσιακή θαρρώ, mine is blue!

Tέλος μετά από πολύ ψάξιμο, κατάφερα να βρω το υπέροχο αυτό κολιέ από τα Zara:

Kαι κλείνω με ένα τέλειο βίντεο, απο STL:

Και μια χαζοβιόλικη αμερικανιά (μάλλον) που με κάνει να ξεχνιέμαι και να μη φοβάμαι!

Blue kisses,

Marion

A life full of joy

Μετά τον ιδιαίτερο ζήλο που επιδείξατε για τη γκρίνια μου, κι επειδή προέκυψε ένα ακόμα πρόβλημα υγείας με την άλλη γιαγιά μου και είναι σοβαρά στο νοσοκομείο, αποφάσισα το σημερινό ποστ να είναι λίστα χαράς. Άκουσα κάπου ότι είναι καλό να έχουμε στην τσάντα μας ένα μικρό μπλοκάκι κ να σημειώνουμε κάθε μέρα 3 πράγματα που μας έκαναν να χαμογελάσουμε, και όταν νιώθουμε άσχημα, μπορούμε να το κοιτάμε και να παίρνουμε λίγη θετική ενέργεια. I'm actually thinking I should do that, αλλά μέχρι να βρω το κατάλληλο τετραδιάκι (notebook freak alert), θα κάνω μια λίστα με τα πράγματα που κάνουν εμένα χαρούμενη, ώστε να τα ξαναδιαβάσω μετά, άσχετα με το ποια θα είναι η διάθεση μου, και να νιώσω καλύτερα:
1. Σήμερα ο Τουλούζ είναι πολύ ήρεμος. Σα να καταλαβαίνει ότι δεν έχω πολύ όρεξη. Το μόνο που κάνει είναι να μου χαϊδεύεται και να είναι όμορφος και γλυκούλης. Τον αγαπώ πολύ όταν κάνει έτσι. Τις άλλες φορές, τον αγαπώ λιγότερο.
2. Τα καινούρια μου ρούχα. Eίναι πάντα η πρώτη μου επιλογή όταν θα βγω και νιώθω τέλεια όταν τα φοράω. Το ίδιο και με τα καινούρια μου παπούτσια (ας φτιάξει ο καιρός, τα jelly shoes αναμένουν πιο γυαλιστερά και ζελεδένια από ποτέ)
3. Όταν έχω πολλές σωστές απαντήσεις στα τεστ των Γερμανικών (ειδικά σ' αυτά που δεν καταλάβαινα Χριστό όταν τα έλυνα). Νιώθω πανέξυπνη.
4. Όταν καταλαβαίνω με τη μια πράγματα για τα οποία οι άλλοι χρειάζονται επεξήγηση. Νιώθω ακόμα πιο πανέξυπνη.
5. Όταν πέρασα τη Ρόη με το μεγαλύτερο βαθμό της παρέας, χωρίς να έχω πάει σε κανένα μάθημα, χωρίς σκονάκι και χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα, ακόμα και τώρα - 1 χρόνο μετά - πεθαίνω να τους το θυμίζω και να τσαντίζονται.
6. Όταν τρώω γλυκό, το happymeter μου γίνεται κόκκινο!
7. Όταν πίνω βότκα-redbull, και παρά τα λεγόμενα πολλών, είμαι ακόμα ζωντανή!
8. Όταν μας κερνάνε σφηνάκια
9. Όταν είμαι ερωτευμένη
10. Όταν μου δίνουν λεφτά!
11. Όταν πλησιάζουν οι εκπτώσεις.
12. Όταν οι γονείς μου γελάνε.
13. Όταν οι φίλοι μου γελάνε.
14. Όταν το αγόρι μου γελάει.
15. Όταν το σεξ είναι πολύ καλό.
16. Όταν μου λένε πόσο ξεχωριστή είμαι γι΄αυτούς
17. Όταν μου κάνουν δώρα (ειδικά εκεί που δεν τα περιμένω)
18. Όταν τρώω πίτσα/hamburger
19. Όταν τρώω μακαρόνια
20. Όταν βολεύομαι εκεί που κάθομαι
21. Όταν ξυπνάω με καλή διάθεση
22. Όταν διαβάζω κάτι όμορφο
23. Όταν βγάζω φωτογραφίες
24. Όταν βρίσκω κάτι τέλειο σε πολύ χαμηλή τιμή
25. Όταν η παραγγελία μου από το ίντερνετ φτάνει και είναι όλα σώα, αβλαβή και σε σωστά νούμερα
26. Όταν το λεωφορείο/τραμ έρχεται με το που πατάω το πόδι μου στη στάση
27. Όταν βλέπω σκυλάκια
28. Όταν βλέπω τον Σάκη
29. Όταν κοιμάμαι
30. Όταν ξυπνάω και μου έχουν ετοιμάσει πρωινό
31. Όταν μαγειρεύουν ειδικά για 'μένα (εκτός από τη μαμά μου)
32. Όταν μαγειρεύω και πετυχαίνει/τρώγεται (...)
33. Όταν βλέπω μια τέλεια ταινία
34. Όταν πηγαίνω θέατρο
35. Όταν πετυχαίνει το χρώμα στο μαλλί
36. Όταν μου κάνουν πετυχημένα κοπλιμέντα
37. Όταν με κοροϊδεύουν και ξέρω πως δεν το εννοούν
38. Όταν τελείωσα το σχολείο
39. Όταν είναι χειμώνας
40. Όταν μου κάνουν έκπληξη (αυτό είναι και παράπονο γιατί δε μου έχουν κάνει σχεδόν ποτέ!)
41. Όταν η ζυγαριά δείχνει ένα κιλό κάτω
42. Όταν βάζω κραγιόν
43. Όταν νιώθω όμορφη
44. Όταν περνάω καλά με τις φίλες μου
45. Όταν πετυχαίνουν τα κονέ μου (αυτό συνήθως μου γυρίζει μπούμερανγκ βέβαια, αλλά εντάξει στην αρχή με χαροποιεί)
46. Όταν πιστεύουν σ' εμένα
47. Όταν μου δείχνουν ότι νοιάζονται
48. Όταν διαβάζω πίσω από τα λεγόμενα κάποιου κάτι που με συμφέρει
49. Όταν μαντεύω τι θέλει να κάνει/πει ο άλλος
50. Όταν η πρότασή μου για έξοδο είναι η καλύτερη όλων
51. Όταν ανάβω κεριά και αρωματικά στικς
52. Όταν πάω σπίτι του κι έχει κάνει ατμόσφαιρα και μετά παραγγέλνουμε σουβλάκια
53. Όταν θέλω γλυκό στις 3 το βράδυ και η απάντηση των υπολοίπων είναι 'ΝΑΙ!'
54. Όταν τρώω το κρουασάν από τα Ciao που έχει γέμιση Bueno, άσχετα που στον κατάλογο λέει λευκή σοκολάτα, είναι bueno!
55. Όταν κάνω δώρα
56. Όταν βγαίνω μακροπρόθεσμα σωστή στην αρχική μου πρόβλεψη
57. Όταν δεν έχω υποχρεώσεις
58. Όταν ανακαλύπτουμε καινούρια, τέλεια μπαράκια στο κέντρο της Αθήνας
59. Όταν βλέπω ότι με ξέρουν καλά, δε με παρεξηγούν και μαντεύουν τις ανάγκες μου
60. Όταν πηγαίνω ταξίδια
61. Όταν οδηγεί άλλος
62. Το Tumblr μου
63. Οι επιχειρηματικές μου ιδέες (πάντα απραγματοποίητες, αλλά καινοτόμες)
64. Όταν μου βγάζει η Αθηνά τα φρύδια μου
65. Όταν τα νύχια μου είναι μακριά, αμυγδαλωτά και τέλεια βαμμένα
66. Όταν πάω σε πάρτυ
67. Όταν δε με πονούν τα τακούνια
68. Όταν βλέπω κινούμενα σχέδια
69. Όταν χαζεύω τους ανθρώπους στο κέντρο
70. Όταν κάνω βόλτες χωρίς λόγο
71. Τα τέλεια αρώματα, η βανίλια, το γιασεμί, η Armani Code και η Dolce & Gabbana Intense
72. Όταν μαντεύουν με τη μία τι ζώδιο είμαι
73. Όταν σκέφτομαι κάτι που εγώ (συνήθως μόνο εγώ) θεωρώ πάρα πολύ έξυπνο
74. Όταν είμαι πολύ σίγουρη για κάτι και τσακώνομαι με επιχειρήματα υπέρ αυτού
75. Όταν γκρινιάζω - ναι καμιά φορά περνάω καλά μ' αυτό
76. Όταν η γιαγιά μου μου λέει ότι μ' αγαπάει
77. Όταν βλέπω τα συναισθήματα, αλλά δεν τα ακούω
78. Οι τεράστιες τσάντες
79. Τα γυαλιά ηλίου
80. Τα πολλά χρώματα και το mix and match (match όχι απαραίτητα)
81. Όταν δεν κοιμάμαι μόνη μου
82. Όταν ο Τουλούζ παίρνει ανθρώπινες πόζες κατά τη διάρκεια του ύπνου του
83. Όταν πιπιλάω λοβό αυτιού
84. Όταν με παίρνουν μεγάλες αγκαλιές
85. Όταν μου δίνουν φιλιά (εκτός απ' αυτά του 'καλησπέρα' και του αποχαιρετισμού)

Τουλάχιστον είναι περισσότερα απ' αυτά που με κάνουν να γκρινιάζω, 

Let's all fake a huge smile, and a little one might actually appear

Positive thinking, 

positive kissing,

Marion