Redbrain: Ένα με απ' όλα

Σήμερα λοιπόν βρισκόμεθα σε αναζήτηση κονέ. Κάποιος που να γνωρίζει κάποιον, ο οποίος να μπορεί κάπως να βάλει τη γιαγιά μου σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Χωρίς κονέ μας ζητούν 4.500 ευρώ τη μέρα. Χωρίς τα 4500 ευρώ τη μέρα, η γιαγιά μου μένει σε καταστολή μέχρι να αυτοϊαθεί (!), ή να πεθάνει. Είναι πράγματι πολύ ωραίο να μη μπορείς να κάνεις τίποτα για να βοηθήσεις τους δικούς σου ανθρώπους. Ευχαριστώ όλους αυτούς που έκαναν εμένα και την οικογένειά μου να νιώσουμε αυτό το συναίσθημα. Αντεύχομαι να βρεθούν στην ακριβώς ίδια θέση, όχι γιατί είμαι κακιά, αλλά γιατί Karma is a Bitch. Αυτή τη στιγμή δε μπορώ να κατηγορήσω/στοχοποιήσω ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, μια κάποια οικονομική κρίση, μια τρόικα, όχι όχι όχι. Και δε μπορώ να το κάνω αυτό διότι όλοι αυτοί δε φταίνε, ίσα ίσα που μια χαρά δίνουν στη γιαγιά μου τη δυνατότητα να γιατρευτεί. Έλα όμως που δεν είμαι κόρη υπουργού, και φυσικά ούτε το οικογενειακό εισόδημα είναι ανάλογο αυτού. Δε μ' αρέσει να κακομοιριάζω και το κάνω πολύ σπάνια. Αλλά νομίζω ότι αυτή τη φορά, δεν το κάνω άδικα και κανείς δε μπορεί να με κατηγορήσει για γκρίνια. Φαντάζομαι η πιθανότητα θανάτου μου δίνει άλλοθι, έτσι; Τέλος το θέμα αυτό, αν παρεμπιπτόντως κάποιος έχει γνωριμία σ' ένα μεγάλο νοσοκομείο που θα μπορούσε να βρεθεί χώρος στην εντατική, ας με ενημερώσει, θα το εκτιμήσω υπέρ του δέοντος. Στο κλίμα αυτού του προλόγου θα σας παρακινούσα να δείτε το ακόλουθο βίντεο και να αναρωτηθείτε αν κι εσείς πραγματικά νοιάζεστε για τον συνάνθρωπό σας:

Για να αλλάξουμε λίγο κλίμα, σήμερα ήταν μέρα νονού. Πήγα να δω λοιπόν το νονό μου, τη γυναίκα του και τον μικρό τους που πρέπει να είναι περίπου 6 χρονών. Από τον διάλογο που είχα μαζί του - πραγματικά μοναδικός - αναρωτήθηκα εντόνως τι παίζει με τα σύγχρονα παιδικά παιχνίδια. Ήρθα σε επαφή με δύο απ' αυτά: ας ξεκινήσω από τα σκουπιδοζωάκια (?). Ο κατασκευαστής έχει πάρει τα σκουπίδια, τα πραγματικά σκουπίδια που έχει ανθρώπινο νοικοκυριό, τους έχει βάλει μάτια και στόμα, και τα έχει συσκευάσει σ' έναν κάδο απορριμάτων. Το δε σενάριο του παιχνιδιού (ίσως ένα απ' όλα τα πιθανά σενάρια), είναι ένας πλαστικός υπόνομος. Τον στήνεις, έχει 2 τρύπες που μάλλον είναι κάδοι, στέκεσαι σε μια Α απόσταση και με κάτι πλαστικά που θυμίζουν καταπέλτες, προσπαθείς να ρίξεις τα σκουπιδοζωάκια μέσα στον υπόνομο! Για του λόγου το αληθές και για τους άπιστους Θωμάδες (γιορτάζουν κι όλας σε 2 βδομάδες, χρόνια πολλά!), ιδού:

(το τελευταίο νομίζω πως είναι ένα τέρας σκόνης με κίτρινα μάτια, μπλιαχ!) Τα πιτσιρίκια ζητούν από τους γονείς/νονούς κλπ, να δώσουν λεφτά για να τους αγοράσουν πλαστικά σκουπίδια! Το βρήκα παραπάνω από τραγικό, όταν εγώ ζητούσα τρενάκι με μπαταρία και τη Μουλάν που μπορούσες να την ντύσεις-βάψεις γκέισα! Μετά λοιπόν, έχοντας χάσει κάθε διάθεση να παίξω με αυτά τα αηδιαστικά 'ζωάκια', ζήτησα να μου φέρει ένα επιτραπέζιο και η απάντηση ήταν ενθουσιώδης, αφού έχει βγει Jenga με τα Angry Birds! Ακολούθησε ένα 'αλλά', το οποίο υπονοούσε ότι θα πρέπει να το στήσω εγώ. Φυσικά εγώ χάρηκα, διότι λατρεύω να στήνω Jenga, και ξαφνικά φτάνει στα χέρια μου ένα κουτί, το οποίο όντως έγραφε πάνω Jenga, και που αν καθόμουν να το στήσω, θα ήταν έτσι:

Αυτό που δεν ξέρω κατά πόσο φαίνεται είναι ότι έπρεπε με κάποιο τρόπο αυτά τα αμαξάκια να παίρνουν φόρα από εκείνο το ύψωμα και να πέφτουν πάνω στο πειρατικό καράβι. Όποιος έριχνε το πειρατικό καράβι, έχανε. Δεν έχω καταλάβει ακόμα πως αυτό είναι Jenga. Κατέληξα φυσικά στο πατροπαράδοτο Φιδάκι, στο οποίο και έχασα - εννοείται πως τον άφηνα να κλέβει!

Επόμενο θέμα η λαμπάδα μου. Όπως ξαναείπα δε θα πάω ούτε φέτος στην Ανάσταση (Viva la revolución), αλλά νομίζω ότι αυτό που έχει επάνω θα γίνει μια ωραιότατη καρφίτσα or something. Μαζί αντί για αυγό, πήρα ένα σακί μ' ένα μπλε κοτόπουλο, γεμάτο με πολύχρωμα αυγουλάκια, σοκολατένια και πεντανόστιμα (τόσο νόστιμα που έχω αρχίσει να πιστεύω πως αν τα ταϊσω με κάποιο τρόπο στη γιαγιά μου θα γίνει καλά, φάρμακο σου λέω!)

Επίσης, ψιλοάσχετο αλλά θα το πω, το Δεκέμβρη που πήγαμε ταξίδι Βερολίνο πήραμε από τα Urban Outfiters, κάτι πολύχρωμα κραγιόνια που είναι σαν κηρομπογιά για να βάφεις το μαλλί. Αυτή η αηδία λοιπόν ξεβάφει παντού πάνω σου και στα ρούχα σου, αλλά δε μπορείς να αντισταθείς όταν τα βλέπεις τόσο όμορφα και φανταχτερά. Απλά κάνουν το μαλλί και λίγο γλιτσερό. Αν παρολ' αυτά κατορθώσεις να κάνεις αλογοουρά, είναι πολύ εντυπωσιακή θαρρώ, mine is blue!